Najważniejsze o HIV/AIDS

Najważniejsze informacje związane z HIV/AIDS

przekaż 1% podatku lub darowiznę

 

  Ogólnopolski Telefon Zaufania HIV/AIDS czynny od poniedziałku od godziny 9.00 do soboty do godziny 9.00 (całodobowo), z wyłączeniem niedziel i dni świątecznych

  • !!!Cała PRAWDA o prezerwatywach!!! czytaj
 
  • Przenoszenie zakażenia HIV poprzez kontakty seksualne czytaj
  • Seks oralny a ryzyko zakażenia HIV
czytajD. Inne

ZAPRASZAMY
  • Grupa Wsparcia dla osób seropozytywnych
  • Konsultacje psychologiczne dla żyjących z HIV/AIDS i ich bliskich
  czytaj
  • Grażyna Mucha AIDS – Historie prawdziwe
    10 opowiadań o losach autentycznych osób żyjących z HIV/AIDS
  czytaj

  • „Co to znaczy: „Jestem zakażony HIV”.
  • „Żyć z wirusem” Poradnik dla osób żyjących z HIV.
w wersji elektronicznej


  • Czy HIV naprawdę powoduje AIDS?
  • Przyjmowanie leków antyretrowirusowych
  • Harmonogram realizacji Krajowego Programu Zwalczania AIDS i Zapobiegania Zakażeniom HIV opracowany na lata 2012-2016
  • Aktualne Przepisy dotyczące prawa wjazdu i pobytu dla osób żyjących z HIV i chorych na AIDS
  czytaj

  • KALENDARIUM HIV/AIDS

cz. I
1981 – 1996

 

 

  • pomoc dla Polaków w Londynie w zakresie zdrowia seksualnego

Jasnoniebieska Linia – telefon zaufania
tel. +44 (0) 20 32 866 722
skype: pczs_org


  • prof. Zbigniew Izdebski – Badanie wiedzy Polaków na temat HIV/AIDS oraz zachowania seksualne – 2005 r.
– badanie wykonane na zlecenie Krajowego Centrum ds. AIDS, przeprowadzone przez TNS OBOP.





HIV

Nić RNA

Enzym odwrotna transkryptaza
Enzym integraza
  • Zewnętrzna otoczka wirusa utworzona przez:

Struktury lipidowe,

Białka.
Rdzeń zbudowany z białka
Otoczka rdzenia

 

   Uznaje się, że pierwszy wyizolował wirus HIV w 1983 r. zespół L. Montagniera pracujący w Instytucie Pasteura. W roku 1984 wirus został wyizolowany przez zespół R.Galio w USA. Wyizolowane wirusy były identyczne i w końcu zostały nazwane HIV. W 1986 roku we Francji wyizolowano drugi typ wirusa (HIV-2), u pacjenta chorego na AIDS i leczącego się w Europie. HIV-2 jest bardziej podobny do wirusów zachodnioafrykańskich małp (SIV), niż do HIV-1.
Co najmniej 28 milionów ludzi na świecie zmarło na AIDS – wirus HIV do tego stopnia niszczy układ immunologiczny, że nawet zwykłe infekcje zaczynają zagrażać życiu osoby zakażonej.
Choć od zidentyfikowania HIV minęło ponad 20 lat, do tej pory nie wynaleziono szczepionki przeciw wirusowi ani lekarstwa na AIDS. Jednak nowa generacja leków radykalnie przedłuża życie zakażonym.  HIV (ang. Human Immunodeficiency Virus) – Ludzki Wirus Niedoboru Immunologicznego – atakuje układ immunologiczny, który chroni organizm przed infekcjami. Celem wirusowego ataku jest określony typ białych krwinek zwanych komórkami CD4. HIV opanowuje komórkę, umieszcza własne geny w jej DNA i wykorzystuje ją do produkcji dalszych wirusowych cząsteczek. Te z kolei zakażają inne komórki. Z czasem, komórki CD4, w których zagnieździł się wirus, umierają, chociaż naukowcy nie wiedzą dokładnie jak. Zdolność organizmu do zwalczania chorób słabnie w miarę ubywania komórek CD4. Kiedy liczba tych komórek osiąga punkt krytyczny, lekarze stwierdzają u pacjenta AIDS – zespół nabytego niedoboru (upośledzenia) odporności.
HIV to szczególny rodzaj wirusa – tak zwany retrowirus. Choć retrowirusy są mniej skomplikowane od zwykłych wirusów, na ogół trudniej je zwalczyć. Ich geny wnikają do DNA zaatakowanych komórek i w konsekwencji wszystkie nowe komórki wyprodukowane przez tę zakażoną również zawierają geny wirusa. „Otoczka” cząsteczki wirusa HIV jest zbudowana z takiego samego materiału jak niektóre komórki ludzkiego organizmu. System immunologiczny ma zatem trudności z odróżnianiem cząsteczek wirusa od zdrowych komórek.


Wirus przyczepia się: Białko otoczkowe cząsteczki wirusa
wiąże się z receptorami białka CD4 zaatakowanej komórki

Powielanie genów: Wirus HIV „kopiuje” swój materiał genetyczny
Replikacja: Wirus umieszcza powielone geny w DNA zakażonej komórki.
Podczas podziału komórka wytwarza składniki HIV
Uwolnienie: Składniki wirusa zgromadzone przy ściance komórki tworzą „pąk”,
który odrywając się staje się nową cząsteczką HIV.


Drogi Zakażenia

Do zakażenia HIV dochodzi w wyniku kontaktu człowieka z każdym płynem ustrojowym, – takim np. jak krew, nasienie czy wydzielina pochwowa – w którym znajdują się zainfekowane wirusem komórki lub jest obecne zakażone wirusami osocze. Szczególnie niebezpieczny jest kontakt z krwią, bowiem w niej jest największe stężenie czynnika zakaźnego.
W dniu dzisiejszym, globalnie, najczęstszą przyczyną zakażenia HIV są kontakty heteroseksualne. Problem HIV/AIDS przestał być domeną narkomanów i gejów. Stuprocentowym zabezpieczeniem przed zakażeniem drogą kontaktów seksualnych jest abstynencja płciowa lub wzajemna wierność obojga zdrowych partnerów. Podstawową metodą zabezpieczenia przed zakażeniem podczas przypadkowych kontaktów płciowych jest używanie prezerwatyw z lateksu, które nie przepuszczają cząsteczek HIV. Kondomy używane regularnie i we właściwy sposób jedynie znacznie zmniejszają ryzyko zakażenia, ale nie zabezpieczają w 100%. Żaden środek antykoncepcyjny nie zabija wirusa.
Możliwe są także zakażenia przez transfuzję krwi osoby zakażonej osobie zdrowej (obecnie wyjątkowo rzadkie przypadki, ze względu na badania dawców). Zdarza się, że matka seropozytywna (HIV+) zakaża wirusem swoje nienarodzone dziecko, wirusa można też przekazać w czasie karmienia swoim mlekiem.
Narkomani korzystający ze strzykawek mogą zmniejszyć ryzyko zakażenia nie używając tych samych igieł i strzykawek, co inni.
Należy pamiętać, że źródłem zakażenia mogą być również zainfekowane narzędzia stosowane do tatuażu i piercingu, jak również wspólne, z osobą zakażoną, używanie golarek i depilatorów.



Przebieg zakażenia HIV

Wczesny okres zakażenia HIV:
U około 40-90% osób średnio po 2-6 tygodniach od zakażenia pojawiają się, utrzymujące się ok. 14 dni,
objawy:

  • gorączka 80-90%
  • zmęczenie 70-90%
  • zapalenie gardła 50-70%
  • utrata wagi ciała, nocne poty 50%
  • powiększenie węzłów chłonnych 40-70%
bóle mięśni, stawów 50-70%
bóle głowy 32-70%
wysypka 40-80%
nudności, wymioty, biegunka 30-60%Inne rzadziej spotykane objawy to:
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 24%
  • owrzodzenia w jamie ustnej 10-20%
  • owrzodzenia okolicy narządów płciowych 5-15%

Okres zakażenia bezobjawowego:
U około połowy osób trwa on prawie 10 lat. Pomimo zakażenia stan chorego jest dobry. Może on prowadzić aktywne życie zawodowe i towarzyskie. Mimo braku objawów klinicznych, dochodzi jednak do postępującego pogarszania się odporności.

W badaniach laboratoryjnych:

  • spadek liczby krwinek białych, czerwonych i płytek krwi, wzrost OB
  • Przeciwciała pojawiają się średnio po 22 dniach testy z antygenem p24 skracają wstępną diagnostykę do +/-17 dniNajczulsza metoda to PCR czyli oznaczanie wiremii może potwierdzić zakażenie po +/-9 dniach, ale nie stosuje się jej w rutynowej diagnostyce ze względu na koszty.
    W okresie ostrej choroby spada liczba limfocytów CD4 i jest wysoka wiremia, potem jest okres stabilizacji, który trwa latami a przebieg choroby zależy od poziomu wiremii.Nie wiadomo czy korzyści wynikające z leczenia ostrej choroby przewyższają ewentualne negatywne skutki wynikające z toksyczności leków, rozważa się leczenie ostrej choroby w szczególnych sytuacjach wyjątkowo ciężkiego przebiegu.Odporność zanika i chory umiera z powodu rozmaitych infekcji!


    Testy w kierunku HIV

    Podejmując decyzje o wykonaniu testu, nie powinniśmy sugerować się nie tyle objawami zakażenia, ile przede wszystkim ryzykownymi kontaktami jakie mieliśmy.

  • Najczęściej stosowany test wykrywa określone rodzaje przeciwciał, charakterystyczne dla zakażenia wirusem HIV.
  • Organizm wytwarza przeciwciała w odpowiedzi na obecność HIV, ale nie wcześniej niż 2 tygodnie od momentu zakażenia.
  • Te przeciwciała nie są w stanie zwalczyć wirusa, ale są wiarygodną wskazówką, że HIV znajduje się we krwi
  • Zakażona osoba od razu zakaża inne, choć testy przez kilka tygodni nie wykazują, że jest seropozytywna.

 RODZAJE TESTÓW

ELISA – najpowszechniej wykonywany test przesiewowy, charakteryzujący się wysoką czułością. Test ten można wykonać najwcześniej po upływie 6 tygodni od ryzykownego zachowania, jednak za wiarygodny uznaje się wynik testu wykonanego dopiero po upływie 3 miesięcy.

HIV DUO – niestety, nie zawsze i nie wszędzie dostępny. Zaletą jego jest możliwość wykrycia zakażenia już po 2 tygodniach od momentu ekspozycji. Wykrywa przeciwciała anty-HIV w krwi obwodowej oraz bada białko p24, które jest częścią wirusa. Badanie można wykonać do ok. 4 tyg. od dnia wystąpienia ryzyka zakażenia. Badanie należy powtórzyć po 3 miesiącach.

WESTERN BLOTT – Jest najważniejszym testem – to test potwierdzenia. Jedynie wynik tego testu pozwala na 100% potwierdzenie, że dana osoba jest zakażona wirusem HIV! Jego działanie polega na wyszukiwaniu we krwi przeciwciał tylko i wyłącznie anty-HIV. Wykonuje się go jedynie w wypadku, kiedy poprzedni test dał wynik pozytywny lub istnieją inne wątpliwości.
Taką samą procedurę stosuje się w innych krajach.

TESTY DOSTĘPNE W APTEKACH: HIV/NOU oraz Hemma Strip.
Podobnie jak inne organizacje, nie polecamy ich stosowania głównie z powodów psychologicznych. Badaniu w kierunku HIV często towarzyszy lęk, strach i zdenerwowanie. Wtedy bardzo łatwo o błąd techniczny lub o złe odczytanie wyniku. Wynik nie jest wówczas wiarygodny. Dlatego, jeśli decydujesz się na wykonanie testu, zrób go w wyspecjalizowanym punkcie. Każde badanie powinno być poprzedzone rozmową przedtestową, celem której jest określenie, czy nie znajdujesz się w tzw. „okienku serologicznym” (okres, w którym organizm nie wytwarza jeszcze przeciwciał anty-HIV w ilości wykrywalnej przez test – trwa ok. 4 tyg.) oraz wyjaśnienia konsekwencji ewentualnego zakażenia. Podobna rozmowa powinna być przeprowadzona również po teście, w przypadku jego pozytywnego wyniku. Przeprowadzanie takich rozmów gwarantują niżej wymienione Punkty posiadające certyfikat Krajowego Centrum ds. AIDS. Niestety w innych miejscach wykonywania testów różnie z tym bywa. Jeśli istnieje tylko cień możliwości, że mogłaś/mogłeś ulec zakażeniu, gorąco namawiamy na wykonanie badania, które polega na pobraniu niewielkiej ilości krwi. Nie musisz być na czczo, jednak spożycie większej ilości alkoholu, nawet na kilkanaście godzin przed wykonaniem testu, początkowe stadium ciąży oraz ostatnio przebyte szczepienia ochronne.może dać wynik fałszywie pozytywny.
Pamiętaj, że zawsze możesz skorzystać z ogólnopolskiego TELEFONU ZAUFANIA AIDS
czynnego od poniedziałku od godz. 9.00 rano do soboty do godziny 21.00 (całodobowo), z wyłączeniem niedziel i dni świątecznych.

infolinia 801 888 448

z zagranicy 022/692 82 26

Aktualnie w PKD Gdańsk wykorzystuje się testy IV generacji HIV COMBO firmy Abbott. Przyjęto ogólnopolski standard testowania. Badanie jest wiarygodne po okresie 3 m-cy od zakażenia, w sytuacjach szczególnych testy wykonuje się wcześniej, nawet 2 tygodnie od ekspozycji (nie wcześniej jednak niż 14 dni).


 

 

Adresy Punktów Bezpłatnego i Anonimowego Wykonywania Testów na HIV

UWAGA! W celu zapewnienia wysokiej jakości poradnictwa, ostatni pacjent przyjmowany jest pół godziny przed zamknięciem punktu.

1. WOJEWÓDZTWO DOLNOŚLĄSKIE

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Lekarskiej Przychodni Specjalistycznej TRR NZOZ
50-449 Wrocław
ul. Podwale 74
tel.: 071/ 342 14 13, 343 79 55
poniedziałek 15:00 – 19:30
czwartek 09:30 -14:00

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny
50-449 Wrocław
ul. Podwale 7
tel.071/ 356 07 80
poniedziałek – piątek 16:00 – 20:00
sobota – 11:00 – 14:00

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy SPZOZ Szpital Wojewódzki
58-506 Jelenia Góra
ul. Ogińskiego 6
poniedziałek-piątek 15:00 – 17:00

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Niepublicznym Ośrodku Terapii Uzależnień od Alkoholu NZOZ
59-220 Legnica
ul. Powstańców Śląskich 10
wtorek 15:00 – 17:00



2. WOJEWÓDZTWO KUJAWSKO-POMORSKIE

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej
85-031 Bydgoszcz
ul. Kujawska 4
tel.: 052/ 372 94 98
środa 15:00 – 18:00

Punkt Konsultacyjno – Diagnostyczny przy Wojewódzkim Ośrodku Terapii Uzależnień i Współuzależnienia
87-100 Toruń
ul. Szosa Bydgoska 1
piątek 14:00 – 18:00



3. WOJEWÓDZTWO LUBELSKIE

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny prowadzony przez Stowarzyszenie na Katolickie Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym AGAPE.
20-089 Lublin
al. ul. Biernackiego 9
tel.: 0 512 619 714
wtorek, czwartek 16:00 – 18:30



4. WOJEWÓDZTWO LUBUSKIE

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Poradni Młodzieżowej i Rodzinnej TRR
65-729 Zielona Góra
ul. Niepodległoœci 1, I piętro, pokój 110)
tel.: 06/ 328 29 77
poniedziałek, czwartek 16:30 – 19:30

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej
66-400 Gorzów Wielkopolski
ul. Mickiewicza 12 b
wtorek 15:00 – 17:00



5. WOJEWÓDZTWO ŁODZKIE

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Poradni Nabytych Niedoborów Immunologicznych
90-618 Łódź
ul. Kniaziewicza 1/5
poniedziałek 15.00 – 18.00
wtorek, piątek 09.00 – 14.00



6. WOJEWÓDZTWO MAŁOPOLSKIE
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny prowadzony przez Stowarzyszenie „Nadzieja Rodzinie”
31-513 Kraków
ul. Olszańska 5 IIp, pokój 216 B
tel.: 508 861 660
środa 13.00 – 18.00



7.WOJEWÓDZTWO MAZOWIECKIE
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny
Warszawa
ul. Żelazna 79
od wtorku do czwartku godz. 15:30 – 18:30

Warszawa
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Laboratorium Analiz Lekarskich „IZIS”
ul. Nowogrodzka 82 wejście B
poniadziałek 16:00 – 21:00
wtorek – piątek 16:00 – 20:00

UWAGA
Od 14 listopada do 16 grudnia punkt będzie działał w godzinach 16.00-21.00.

00-020 Warszawa
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Laboratorium Analiz Lekarskich „IZIS”
ul. Chmielna 4
tel: 22/ 826 47 61, 826 81 62
poniedziałek – czwartek godz. 15:30 – 19:30
piątek – 11:30 – 15:30

03-733 Warszawa
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Laboratorium Analiz Lekarskich „IZIS”
ul. Targowa 44 (w bramie)
poniedziałek – czwartek godz. 14:00 – 18:00



8. WOJEWÓDZTWO OPOLSKIE

45-064 Opole
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Poradni Przedmałżeńskiej i Rodzinnej
ul. Damrota 6
tel.: 077/ 454 48 45
środy 16:00 – 19:00



9. WOJEWÓDZTWO PODKARPACKIE

35-310 Rzeszów
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej
ul. Wierzbowa 16
tel: 017/ 852 22 93
czwartek 15:30 – 18:00



10. WOJEWÓDZTWO PODLASKIE

15-879 Białystok
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Ośrodku Diagnostyczno-Badawczym Chorób Przenoszonych Drogą Płciową
ul. św. Rocha 3
tel.: 085/ 742 63 61
poniedziałek, środa 15:00 – 17:00



11. WOJEWÓDZTWO POMORSKIE

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Pomorskim Centrum Chorób Zakaźnych i Gruźlicy
80-214 Gdańsk
ul. Smoluchowskiego 18 (budynek „G” wejście nr 2 w Przychodni Ambulatoryjnej)
poniedziałek, czwartek 16:00 – 20:00


Punkt Konsultacyjno – Diagnostyczny przy Laboratorium Analitycznym „Medica-Lab”
80-831 Słupsk
ul. Tuwima 23

październik: wtorki, środy czwartki 15:00 – 18:00
listopad: wtorki, środy 15:00 – 18:00, czwartki 16:30 – 18:30
grudzień: wtorki 09:00 – 15:00, czwartki 15:20 – 18:00



12. WOJEWÓDZTWO ŚLĄSKIE
Dolnośląskie Stowarzyszenie „Wspólnota”
41-500 Chorzów
ul. Zjednoczenia 10
tel.: 032/ 241 32 55
poniedziałek, wtorek 14:00 – 17:30
środa 14:00 – 16:20
czwartek, piątek 15:00 – 16:00

Punkt Konsultacyjno – Diagnostyczny przy Poradnii Profilaktyki Uzależnień MONAR
42-200 Częstochowa
ul. Wolności 44/19
tel.: 034/365 48 99
czwartek 17:00 – 20:00



13.WOJEWÓDZTWO ŚWIĘTOKRZYSKIE
Punkt Konsultacyjno – Diagnostyczny przy NZOZ „Nadzieja Rodzinie”
25-711 Kielce
ul. Karczówkowska 36
poniedziałek, wtorek 16:00 – 18:00
czwartek 09:00 – 11:00



14. WOJEWÓDZTWO WARMIŃSKO-MAZURSKIE
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej
10-561 Olsztyn
ul. Żołnierska 16, (parter, pokój 15)
tel.: 089/ 527 99 00 wew. 359
wtorek, czwartek – 15:00 – 18:00

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny
19-300 Ełk
ul. Konopnickiej 1
poniedziałek, czwartek – 16:00 – 17:30



15. WOJEWÓDZTWO WIELKOPOLSKIE
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny przy Stowarzyszeniu Profilaktyki Społecznej „Sedno”
61-745 Poznań
ul. Marcinkowskiego 21
tel.: 061/ 855 73 54
poniedziałek 15:00 – 18:00
czwartek – 16.00 – 19.00



16. WOJEWÓDZTWO ZACHODNIOPOMORSKIE
Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny
70-490 Szczecin
ul. Wojska Polskiego 160
poniedziałek, środa – 15:15 – 19:15


 

Punkt Konsultacyjno-Diagnostyczny w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej
75-613Koszalin
ul. Zwycięstwa 136, blok B, pokój 7, (I piętro)
tel.: 094/ 345 06 11
środa 15:00 – 18:00

 


AIDS

  AIDS (ang. Aquired Immunodeficiency syndrome) oznacza Zespół Nabytego Niedoboru Immunologicznego. Jest to schorzenie układu immunologicznego spowodowane zakażeniem retrovirusem HIV.AIDS charakteryzuje się niedoborami immunologicznymi typu komórkowego, w wyniku których dochodzi do rozwijania się zakażeń wywołanych drobnoustrojami, które w warunkach normalnych nie są patogenne, do powstawania nowotworów, oraz do pojawiania się rozmaitych defektów i zaburzeń neurologicznych.

Rozwój HIV/AIDS

 

Mniej więcej połowa ludzi zaatakowanych przez HIV ma objawy podobne do grypy w ciągu pierwszych 2 do 4 tygodni od momentu zakażenia. Skarżą się na gorączkę, zmęczenie, wysypkę, obolałe stawy, bóle głowy i powiększone węzły chłonne.
Powyższy wykres pokazuje przebieg typowego zakażenia wirusem. Liczba komórek CD4 odpowiada liczbie komórek CD4 na milimetr sześcienny krwi. Liczba ta zmniejsza się w miarę rozwoju wirusa.
Zdrowy układ immunologiczny ma 600 – 1200 komórek na milimetr sześcienny krwi. Jeśli liczba ta spada do 200, wtedy, zdaniem lekarzy, zaczyna się choroba AIDS. „Ładunek wirusa” (wiremia) to liczba wirusowych cząsteczek na mililitr krwi. Na początku osiąga ona wysoki poziom, gdy wirus w szybkim tempie powiela się we krwi.
Niektórzy ludzie zakażeni HIV mogą dostać AIDS dopiero po kilku latach. Przez te kilka pierwszych lat są zdrowi i nie mają żadnych zewnętrznych objawów. U innych z kolei może wystąpić utrata wagi, gorączka, nadmierna potliwość, kandydoza, wysypka i krótkotrwała utrata pamięci.
Kiedy układ immunologiczny zostaje uszkodzony, traci zdolność zwalczania chorób i infekcje mogą zagrażać życiu zakażonego. Osoby seropozytywne są bardziej narażone na takie choroby jak gruźlica, malaria, zapalenie płuc i półpasiec. Ich odporność spada w miarę ubywania komórek CD4. Zaatakowani przez HIV są również bardziej narażeni na tak zwane „infekcje oportunistyczne” spowodowane przez zwykłe bakterie, grzyby i pasożyty. Zdrowy organizm potrafi je zwalczyć, ale u ludzi, których układ immunologiczny jest osłabiony, te infekcje mogą wywoływać choroby, a w szczególnych przypadkach powodować śmierć.

Niektóre infekcje pojawiają się przy wyższej liczbie CD4 niż inne. Większość jednak uaktywnia się, kiedy liczba CD4 spada poniżej 200. W tym momencie zaczyna się AIDS.
W warunkach pełnej opieki lekarskiej pacjenci mogą przyjmować preparaty, które leczą część infekcji i chronią przed nimi organizm. Wywołują one jednak różnorakie skutki uboczne.

 

Choroby towarzyszące AIDS

Kandydoza i herpes

Kandydoza to infekcja wywołana przez grzyby, która zazwyczaj atakuje jamę ustną, gardło lub pochwę. Wirus herpes simplex może atakować twarz, jamę ustną lub genitalia powodując opryszczkę . Oba typy infekcji są spotykane dość często, ale u ludzi zakażonych HIV pojawiają się dużo częściej. Mogą one zaatakować nawet osoby, które mają stosunkowo wysoką liczbę komórek CD4.

Objawy: Kandydoza – białawy nalot i grudki, suche usta, trudności z przełykaniem. Herpes – bolesna opryszczka.

Gruźlica

Gruźlica jest w skali globalnej główną przyczyną śmierci chorych na AIDS. W wielu państwach epidemia HIV towarzyszy epidemii gruźlicy. Bakterie gruźlicy są przenoszone przez wiele osób, ale tylko u niektórych wywołują chorobę. U zakażonych wirusem HIV prawdopodobieństwo nabawienia się gruźlicy jest 30 razy większe niż u tych, którzy nie mają wirusa. Gruźlica atakuje najpierw płuca, ale potem może się przenieść na węzły chłonne i mózg. Może wystąpić przy jakiejkolwiek liczbie komórek CD4.

Objawy: Uporczywy kaszel, bóle klatki piersiowej, plucie krwią, zmęczenie, chudnięcie, gorączka, nocna potliwość.

Rak układu immunologicznego

Mięsak Kaposiego to rakowa choroba, która często atakuje mężczyzn zakażonych HIV. Powoduje ona fioletowo podbarwione zmiany na skórze lub błonie śluzowej. Może również zaatakować jamę ustną, węzły chłonne, układ żołądkowo-jelitowy i płuca – w tym ostatnim przypadku kończy się śmiercią. Mięsak Kaposiego występuje u osób, u których liczba CD4 spadła poniżej 250. Przebieg choroby jest tym cięższy, im większy ubytek CD4.

Objawy: Uszkodzenia skóry, zadyszka – jeśli mięsak występuje w płucach, krwawienia – jeśli zaatakował układ żołądkowo – jelitowy.

Osoby zaatakowane przez HIV są takż bardziej podatne na inną z chorób rakowych układu immunologicznego – chłoniaki nieziarniczne. Chłoniaki mogą atakować różne części ciała, w tym rdzeń kręgowy i mózg. Zgon może nastąpić w ciągu roku. Leczenie polega zazwyczaj na stosowaniu chemioterapii. Chłoniaki mogą wystąpić przy jakiejkolwiek liczbie komórek CD4.

Objawy: Powiększone węzły chłonne, gorączka, pocenie się w nocy i chudnięcie.

Zapalenie płuc

Pneumocystozowe zapalenie płuc należy do tak zwanych infekcji oportunistycznych. Zazwyczaj zaatakowane są płuca, ale choroba może się też pojawić w węzłach chłonnych, śledzionie, wątrobie i szpiku kostnym. Zapalenie płuc było dotychczas główną przyczyną śmierci osób zakażonych HIV, ale teraz może być kontrolowane przy pomocy leków. Na chorobę najczęściej zapadają osoby, u których liczba komórek CD4 spadła do poniżej 200.

Objawy: Gorączka, suchy kaszel, ucisk w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu.

Infekcje mózgu

Osoby zakażone wirusem HIV są również podatne na dwie infekcje mózgu. Toksoplazmoza, wywołana przez pasożyta przenoszonego przez zwierzęta, może spowodować uszkodzenia mózgu. Cryptococcus – grzyb żyjący w ziemi – najczęściej powoduje zapalenie opon mózgowych, infekcję tkanki nabłonkowej rdzenia kręgowego i mózgu, która może spowodować śpiączkę i śmierć. Te infekcje najczęściej atakują osoby, u których liczba komórek CD4 spadła do poniżej 100.

Objawy: Bóle głowy, gorączka, zaburzenia wzroku, mowy, mdłości i wymioty. Słabość po jednej stronie ciała, trudności w mówieniu i chodzeniu (toksoplazmoza), sztywny kark (zapalenie opon mózgowych).

Infekcje jelit

Rozsiana mykobakterioza: Infekcja wywołana przez bakterie żyjące w wodzie, kurzu, ziemi i odchodach ptaków. Atakuje nabłonek jelitowy a z czasem może się przenieść do krwi i do całego organizmu. Rozsiana mykobakterioza najczęściej atakuje osoby, u których liczba komórek CD4 spadła do poniżej 75.

Objawy: Skurcze żołądka, mdłości i wymioty, potem – gorączka, nocne pocenie się, brak apetytu, chudnięcie, zmęczenie, biegunka.

Ryzyko utraty wzroku

Rozsiana choroba cytomegalowirusowa – infekcja mająca związek z wirusem herpes. U osób zakażonych HIV najczęściej wywołuje zapalenie siatkówki – obumieranie komórek na siatkówce z tyłu oka. Nieleczona choroba prowadzi do ślepoty. Rozsianą chorobę cytomegalowirusową można kontrolować przy pomocy leków. Wirus może też zaatakować inne części organizmu. Rzadko jednak atakuje ludzi, którzy mają ponad 100 komórek CD4. Najczęściej występuje u osób, u których liczba CD4 spadła do poniżej 50.

Objawy: Zapalenie siatkówki – problemy ze wzrokiem takie jak: przesuwające się czarne plamki, zaburzenia wzroku i ślepe plamki.

 

do góry   


Preparaty przeciw rozwojowi HIV

Od początku epidemii HIV wynaleziono szereg leków, które znacznie przedłużają życie osób seropozytywnych. Preparaty, które hamują replikację wirusa, mogą opóźnić AIDS poprzez zwalnianie tempa ubytku komórek CD4. Preparaty te nie mogą jednak całkowicie wyleczyć choroby.

Stosuje się cztery główne typy leków na różnych etapach cyklu rozwoju HIV:



Inhibitory fuzji: Wiążą białko otoczkowe wirusa i w ten sposób powstrzymują go przed przyczepieniem się i wejściem do komórki CD4. Do tej pory tylko jeden preparat, Fuezon, trafił na rynek.

Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy: Hamują replikację genów wirusa. Nukleozydy to jakby „klocki” genów. Leki zakłócają proces replikacji, ponieważ dostarczają wadliwe wersje „klocków”.
Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy: Również hamują replikację. Zakłócają powielanie genów wirusa przyczepiając się do enzymu, który kontroluje proces replikacji, zwanego „odwrotną transkryptazą”.
Inhibitory proteazy: Te leki wiążą inny enzym, proteazę, który odgrywa kluczową rolę w gromadzeniu nowych cząsteczek wirusa.

 

   Chorzy powinni zażywać kombinację preparatów antyretrowirusowych. Zazwyczaj podaje się jednocześnie trzy różne leki z co najmniej dwóch różnych grup preparatów. Ponieważ wirus ulega mutacji, niektóre jego odmiany uodporniają się na leki. Dzięki stosowaniu kilku preparatów zwiększają się szanse na kontrolowanie wirusa. Niektórzy ludzie zakażają się dzisiaj odmianami wirusa, które od razu są odporne na odziaływanie poszczególnych leków.Jak widać podstawą terapii w AIDS jest leczenie antyretrowirusowe, skierowane przeciwko wirusowi HIV. Na razie całkowite wyeliminowanie wirusa z organizmu i pełne wyleczenie AIDS nie jest możliwe.
Najważniejsza w walce z AIDS jest profilaktyka.

 

do góry 


Świat Stan na 31 grudnia 2010r.Każdego dnia na świecie przybywa ponad 7000 nowo zakażonych HIV osób, z których:
  • około 1000 to dzieci poniżej 15 roku życia,
a pozostali:
  • około 42% to młodzi ludzie w wieku 15-24 lata,
  • prawie 48% to kobiety.

Ogólna ilość dorosłych i dzieci żyjących z HIV/AIDS
Szacuje się, że dodatkowo na świecie z HIV żyje ok. 30 mln. osób, które są nieświadome swego zakażenia.Nowe zakażenia HIV tylko w 2010r.
Szacowana liczba zgonów w wyniku AIDS w 2010r.

Pokrycie zapotrzebowania na leki

Bardzo zła sytuacja jest na wschodniej granicy Polski, gdzie w końcu 2004r. na Ukrainie z HIV/AIDS żyło ok. 0,5 mln. osób, w Obwodzie Kaliningradzkim ok. 4,5 tys. (1 mln. mieszkańców), na Białorusi oficjalne dane w połowie 2003r. mówiły o ponad 5 tysiącach zakażonych HIV i chorych na AIDS.W krajach tych tylko bardzo nieliczne, wymagające leczenia, osoby seropozytywne posiadają dostęp do terapii ARV.
źródło – UNDP, UNAIDS


Polska

Od wdrożenia badań w roku 1985
do 31 grudnia 2014r. w Polsce zanotowano:
  • 18.646 zakażenia HIV
  • 3.200 zachorowania na AIDS
  • 1.288 chorych zmarło


   Powyższa liczba osób zakażonych, to przypadki zdiagnozowane i potwierdzone, jednak szacuje się, że w Polsce z HIV/AIDS żyje ok. 35 tysięcy osób.
W Polsce leczenie ARV jest bezpłatne. Jak podaje Krajowe Centrum ds. AIDS, do 31 grudnia 2010r. terapią tą, prowadzoną w 14 ośrodkach na terenie całego kraju, objętych było 4.925 pacjentów, z czego 135 to dzieci.
Powiększ obraz
Średnia roczna liczba nowo wykrywanych zakażeń HIV w latach 2006-2013,
według województw
Powiększ obraz
Zachorowania na AIDS rozpoznane w latach 2009-2013, według prawdopodobnej drogi transmisji
Powiększ obraz
Średnia roczna liczba nowo wykrywanych zakażeń HIV w latach 2009-2013, według województw
Powiększ obraz
Średnia roczna zapadalnoœć na AIDS w latach 2009-2013, według województw
źródło – Państwowy Zakład Higieny


            Alarmujący wzrost zakażen HIV w Polsce

 

 

Drogi zakażeń HIV w Polsce w latach 2000-2011
   W Polsce obecnie ok. 80% nowych zakażeń odnotowuje się drogą ryzykownych zachowań seksualnych, zarówno osób homo jak i heteroseksualnych.
Mimo to nadal panuje mylne przekonanie, że HIV to problem narkomanów i homoseksualistów, a osobom spoza tych grup nie grozi zakażenie.
            Zakażenia HIV w latach 1985-2010 IDU/inne
Powiększ obraz
6 ryzykownych zachowań seksualnych:1. Kontakt analny.
2. Kontakt oralny z wytryskiem do ust partnera.
3. Kontakt seksualny poza regularnym partnerem.
4. Posiadanie obecnie partnera seksualnego poza mężem/żoną.
5. Korzystanie z usług agencji towarzyskiej.
6. Ostatni stosunek seksualny z regularnym partnerem bez użycia prezerwatywy (kwestia dyskusyjna).37% osób ma za sobą przynajmniej 2 z 6 ryzykownych zachowań:
31% kobiet
43% mężczyzn
Powiększ obraz Z przykrością należy stwierdzić, że wiedza o HIV/AIDS z każdym rokiem jest mniejsza – vide obraz obok.
Stan ten prowadzi do obserwacji następujących tendencji:
– obniżenie średniego wieku zakażonych,
– wzrost liczby kobiet wśród zakażonych, analiza najnowszych światowych danych wskazuje, że kobiety (względy fizjologiczne), zwłaszcza młode (aktywność seksualna), ulegają zakażeniu łatwiej niż mężczyźni,
– wzrost częstości zakażeń drogą kontaktów heteroseksualnych,
– wzrost liczby zachorowań na AIDS.
źródło – TNS OBOP 2001r
do góry


Województwo Pomorskie Od wdrożenia badań w 1985 r. do 31 grudnia 2014r.
w woj. pomorskim zanotowano:
Zakażenia HIV
Rok I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII Razem
Łącznie lata
1985-2003
723
2004 1 1 12 2 1 1 4 22
2005 28 8 4 2 6 3 4 2 1 58
2006 5 5 5 4 7 5 3 5 2 4 45
2007 5 3 2 10 2 3 1 1 3 30
2008 1 1 3 4 5 1 2 1 6 1 25
2009 1 1 2 1 2 2 9
2010 2 1 2 1 6 3 1 16
2011 28 20 1 22 3 8 12 94
2012 56 56
2013 3 37 12 52
2014 5 3 3 1 5 3 14 2 8 1 1 3 49
2015
Razem 1179

 

źródło: dane z lat 1985-2003 – Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Gdańsku, od roku 2004 – dane PZH    

Dodaj komentarz